By nie wyszedł z tego zbyt długi esej, postanowiłem skupić się na kilku hasłach, które wydają się być kluczowe dla organizacji ze środkowej Florydy w perspektywie tego sezonu. Słowem wstępu napiszę, że jestem jak na razie rozczarowany postawą naszych ulubieńców, myślę że każdy z nas, gdyby przed rozpoczęciem sezonu miał ocenić bilans 14-27 po połowie spotkań, uznałby go za mocno rozczarowujący. Ba, jestem przekonany, że gdybyśmy mieli stawiać u bukmachera przed rozpoczęciem sezonu, czy w jego połowie nasi będą mieć 14 czy więcej zwycięstw - większość z nas wtopiłaby kasę. Niestety pocieszeniem nie jest też styl gry Magic, a w zasadzie... brak stylu. Chyba, że spojrzymy tylko na dwa ostatnie spotkania...


Bilans i terminarz
Wiele mówiło się o tym, że Magic na początku sezonu mieli trudny terminarz. Wciąż są pierwsi w lidze jeśli chodzi o ilość rozegranych spotkań, w pewnym momencie różnica między Orlando, a Bostonem w tej kategorii wynosił aż 7 gier. Nasi ulubieńcy większość dotychczasowych meczów rozegrali na wyjeździe, choć ciężko powiedzieć czy to dla nich problem, bo bilans poza własną halą mają póki co znacznie lepszy niż w Amway Center. Patrząc jednak ogólnie nie można być zadowolonym z bilansu jaki Magic mają w połowie sezonu, sporo z przegranych spotkań było do wygrania i nie mówię już nawet o minimalnych porażkach z lepszymi ekipami jak Warriors czy Hawks, ale o klęskach u siebie, jak choćby z Jazz i Sixers, chwilę wcześniej na wyjeździe z Celtics, czy niedawno z Hornets bez Jeffersona w AC. Te wszystkie porażki w czasie zbliżania się do połowy sezonu sprawiły, że Magic ponownie wylądowali na ostatnim miejscu w Southeast Division, a za tak grającymi jak w tym sezonie Hornets nie wypada się plasować.

Liderzy
Przed sezonem Victor Oladipo zapowiadał z ogromną pewnością siebie, że jest gotowy by przejąć rolę lidera drużyny Orlando Magic. Przeszkodziły mu w tym dwie kontuzje, których nabawił się jeszcze przed rozpoczęciem sezonu. Drugoroczniak opuścił pierwsze 9 spotkań sezonu, a po powrocie grał w masce i miał spore problemy z odnalezieniem rytmu gry. Jednak im dalej w sezon tym jest zdecydowanie lepiej, Victor nabrał pewności siebie, a dwa ostatnie spotkania to absolutny popis w jego wykonaniu. To pokazuje, że ten zawodnik naprawdę ma potencjał na liderowanie, szczególnie jeśli Magic utrzymają szybki styl gry zapoczątkowany dosłownie kilka gier temu. Drugim z liderów jest Vucevic, który jednocześnie jest najlepiej punktującym i zbierającym graczem drużyny z O-Town. Ktoś zapyta "A co z Harrisem?". Moim zdaniem on liderem nie jest i nie będzie, ma zbyt dużo momentów przestoju, a za mało fragmentów gdy jest w stanie podgonić wynik drużyny. W statystykach wygląda zdecydowanie lepiej niż na boisku. Aha, zapomniałbym, Elfrid Payton! Było kilka spotkań gdy ten debiutant bez rzutu swoją energią dawał niesamowite wsparcie, szczególnie w końcówkach. W ciągu kilku lat będzie on jednym z przywódców na parkiecie, wspólnie z Oladipo.


Kuzyni i ich umowy
W składzie Magic mamy dwóch kuzynów, o kontraktach których bardzo wiele się mówi. Channing Frye i jego 4-letnia umowa, która przez wielu uważana jest za jedną z najgorszych w NBA i Tobias Harris, którego kontrakt się kończy i latem ten gracz zostanie zastrzeżonym wolnym agentem. Frye faktycznie chwilami gra tak, że gdyby ktoś zobaczył go po raz pierwszy to nie zaproponowałby mu minimum dla weteranów. Jest jednak wciąż bardzo groźny zza łuku i w szybkim stylu gry może w końcu się w Magic odnajdzie. W obronie niech chociaż skacze, a jeśli poprawi jeszcze procent trafianych trójek to jego umowa się wybroni. Trudniejsza sytuacja może być z jego kuzynem, Harrisowi kończy się debiutancki kontrakt i będzie walczył o nową umowę. Ponoć przed rozpoczęciem sezonu miał na stole coś w okolicach 40 mln $ za 4 lata gry, ale tego nie przyjął, co pewnie oznacza, że chce więcej. Więcej, moim zdaniem, dostawać zdecydowanie nie powinien, choć są tacy którzy twierdzą, że zatrzymanie Harrisa za wszelką cenę powinno być głównym celem Magic na offseason. Tobiasowi może pomóc fakt, że w związku z nową umową telewizyjną, salary cap będzie już niebawem sporo większe niż teraz.

Trener
To jeden z najgorętszych tematów na stronach i formach związanych z Orlando Magic. Dwa pierwsze sezony w O-Town były dla trenera próbą i nikt go nie oceniał. Diametralnie zmieniło się to w aktualnej kampanii, w której Magic zapowiadali walkę o playoffs. Tymczasem bilans rozczarowuje, styl Magic rozczarowuje, a decyzje personalne trenera Vaughna pozostawiają wiele do życzenia (kontrowersje budzą choćby Green, Ridnour, czy brak minut dla Harklessa i Nicholsona). W ostatnich spotkaniach coś się zaczęło zmieniać, a wymogła to trochę kontuzja Harrisa. Druga część sezonu będzie dla Vaughna wielką próbą, jeśli Magic nie zaczną grać lepiej, jeśli Jacque nie będzie aktywniejszy na ławce, a obrona drużynowa wciąż będzie poruszać się jak dziecko we mgle - możemy zacząć orientować się jacy trenerzy są dostępni na rynku, bo o ile w zwolnienie Vaughna w trakcie sezonu nie specjalnie wierzę, to już po jego zakończeniu - jak najbardziej.


Rookies
Magic mają trzech debiutantów, jeden z nich na stałe zagościł w pierwszej piątce, drugi niespodziewanie dostał niedawno taką szansę, a trzeci (co ciekawe - ten wybrany z najwyższym numerem) jeszcze tego zaszczytu nie dostąpił. Najlepszy z tej trójki jest niewątpliwie Elfrid Payton, który jest już podstawowym playmakerem Orlando i ma potencjał by pełnić tą funkcją przez długie lata. Musi jednak koniecznie popracować latem nad rzutem, a jeszcze konieczniej - nad osobistymi, których trafia mniej niż połowę... Dodał jednak floater, dzięki któremu jest zdecydowanie groźniejszy w ataku niż na początku sezonu. A broni po prostu fantastycznie i jest zawodnikiem wzbudzającym we mnie największe emocje od czasów Darrella Armstronga. Aaron Gordon miał niestety pecha i po 11 rozegranych spotkaniach doznał złamania w stopie. Noga wymagała operacji, ale kontuzja okazała się na szczęście dość niegroźna i Gordon na dniach wróci do gry. Do tej pory pokazał na pewno wielką energię i ku mojemu zaskoczeniu - trafił połowę z oddanych rzutów za 3 (4/8). Czekamy na więcej. Devyn Marble z kolei pod nieobecność Harrisa dostał szansę gry w S5, solidnie pokazuje się w obronie, jednak w ataku jest na razie mocno spięty i pudłuje na potęgę nawet rzuty z czystych pozycji. Ten gracz to niewiadoma, ale nie zdziwię się jeśli wystrzeli. Każdy opuszczony mecz przez Harrisa jest dla niego korzyścią.

Trade deadline
Czy Rob Hennigan przed trade deadline wykona jakieś ruchy? Myślę, że jest na to spora szansa. Harkless i Nicholson są mało wykorzystywani, a mogą zainteresować kilka teamów, Green i Ridnour to weterani, którzy mogą się przydać contenderom, a Ben Gordon coraz bardziej odżywa i odzyskuje lekkość rzutu. I w końcu... Hennigan może nie czekać do końca umowy Harrisa. Co prawda jego zarobki to niespełna 2,5 mln $ i mniej więcej taki kontrakt Magic mogą pozyskać w zamian, ale GM może skusić się na picki albo innego młodego gracza. Myślę, że jeszcze usłyszymy o Magic w kontekście plotek transferowych w tym sezonie, a czy coś się wydarzy... zobaczymy.

Playoffs czy tankowanie?
No i najważniejsze pytanie - czy Magic mają szanse na playoffs? Gdyby grali na Zachodzie odpowiedź byłaby prosta. Grają jednak na żenująco słabym Wschodzie (sorry Atlanto, mówię o ogóle), na którym przy obecnym bilansie brakuje im 2,5 spotkania do 8. lokaty. Gra Orlando w grudniu i na początku stycznia była tak zła, że ja osobiście zacząłem już wyobrażać sobie dokładne śledzenie draftowych mocków, a także majowe losowanie picków i czerwcowy draft. Tymczasem coś w tej drużynie drgnęło, zaczęli grać szybką koszykówkę z dużą ilością posiadań w meczu i co najważniejsze - wygrali z dwoma drużynami z czołówki ligi - Bulls i Rockets, a z Blazers solidnie powalczyli. Awans do playoffs byłby na pewno świetną atrakcją dla kibiców, ale i niesamowitym doświadczeniem dla tak młodej ekipy jak nasi ulubieńcy. Trzymajmy za to kciuki, bo szansa jest i tylko od samych Magic zależy czy ją wykorzystają.