Zacznijmy od wspomnienia pewnego majowego poranka. Był dokładnie 9 maja 1996 roku, czwartek i nie mam pojęcia dlaczego, ale nie byliśmy tego dnia w szkole. A skoro nie byliśmy w szkole to z samego rana udaliśmy się wraz z moim sąsiadem Tomkiem, kibicem Bulls, na podwórko żeby pograć w kosza. Tablicę z obręczą dostałem od babci, nie miała ona nic wspólnego ze słowem "profesjonalna", ale na nasze warunki w zupełności wystarczała. Przymocowaliśmy ją z Tomkiem do długiej deski, którą z kolei montowaliśmy na drewnianym budynku podwórkowych komórek. Montaż był w pełni profesjonalny - deska była wsadzana do "rynienki" stworzonej z mniejszych deseczek, przybitej do budynku komórek, a stabilizacja całości odbywała się za pomocą solidnego drutu zahaczanego o wystające gwoździe. Co więcej - cała konstrukcja miała starannie odmierzoną wysokość, zupełnie nie wiem jak to się przedstawiało w centymetrach, natomiast kluczem było to byśmy nie mogli doskoczyć do obręczy, która była dość wątła i ewentualnych wsadów z pewnością by nie wytrzymała.

Pamiętam dokładnie ten poranek 9 maja. Nie dlatego, że mam tak świetną pamięć, że mam w głowie co robiłem każdego dnia swojego życia, lecz dlatego że zapamiętałem dokładnie okoliczności jakie temu porankowi towarzyszyły. A mianowicie - oczekiwanie na wynik pierwszego meczu II rundy playoffs pomiędzy Orlando Magic i Atlanta Hawks. Z jakiegoś powodu wynik tego dnia dość długo nie pojawiał się na Telegazecie (być może przyczyna była taka sama jak mojego dnia wolnego od szkoły). Dlatego też kilka razy, co kilkanaście minut, wbiegałem do siebie do mieszkania na pierwsze piętro, żeby cały w emocjach sprawdzić czy wynik już się pojawił. Aż w końcu... JEST, JEST WYNIK! MAGIC WYGRALI 117-105! 41 pkt, 13 zb O'Neala!!! 32 pkt Hardawaya!!! 1-0 w serii dla Orlando!!! AAAAAAAAAA!!!!!

Gapiłem się w Telegazetę jeszcze kilka minut, nie wiem po co, chyba żeby się upewnić, że nic mi się nie przywidziało. Następnie zbiegłem z powrotem na podwórko by kontynuować grę, do której dołączył jeszcze jeden kolega - Darek. Tylko to się wtedy liczyło - nasz podwórkowy mecz i zwycięstwo Magic. Dodam, że mój strój do gry stał na podobnym poziomie profesjonalizmu co nasza konstrukcja kosza, składał się bowiem z uciętych w okolicy kolan, starych spodni jeansowych(!!!), na których markerem wypisane były nazwiska zawodników Orlando oraz starego, wytartego t-shirtu. Nie miało to absolutnie znaczenia. Chociaż... jednak miało, te nazwiska wypisane na spodniach dodawały mi co najmniej +10 do zajebistości i koszykarskich umiejętności!

Wiecie dlaczego Wam o tym wszystkim piszę? Nie dlatego, że chcę żebyście widzieli co robiłem 9 maja 1996 roku. Nie dlatego, że koniecznie chcę żebyście znali moje koszykarskie wspomnienia z dzieciństwa, chociaż akurat ich wymiana jest moim zdaniem świetnym doświadczeniem. Nie dlatego, że uważam, że te wspomnienia są tak niezwykłe, iż należy opowiadać o nich światu, bo na pewno każdy z Was ma równie kozackie wspomnienia z koszykarskiej, Magicznej młodości. Piszę Wam o tym dlatego, że jestem przekonany, że takiej dziecięcej, chłopięcej radości jest w nas wszystkich coraz mniej w dorosłym życiu. I uważam, że warto to zmienić.

Każdy ma masę obowiązków - dzieci, praca, szkoła, dom, rodzina. To wspaniałe rzeczy, najważniejsze, ale i potrafią zmęczyć, szczególnie w odpowiedniej dawce. A gdzie ta radość, która towarzyszyła nam gdy mieliśmy po kilkanaście lat? Gdzie ta beztroska, szaleństwo? Zdaje się, że są schowane za obowiązkami, bo przecież takie emocje nie mogą zniknąć. Dlatego mam dla Was radę - spróbujcie znaleźć chociaż kilka minut, żeby po zwycięstwie Magic czy innym fajnym wydarzeniu z nimi związanym, cieszyć się jak dziecko. By nie dać sobie zakłócić tej radości niczym, to się naprawdę da zrobić.

Mając kilkanaście lat nie miałem zielonego pojęcia o salary cap, podatności graczy na kontuzje, nie myślałem o tym kto będzie rywalem Magic w kolejnej rundzie PO, czy będą mieli HCA, itp. W ten majowy poranek liczyło się tylko to jedno zwycięstwo, po którym na podwórku gdy zdobywałem punkty blisko kosza to NAPRAWDĘ byłem Shaqiem, gdy wykonałem asystę lub jakieś efektowne zagranie to NAPRAWDĘ byłem Pennym, gdy trafiałem z daleka to NAPRAWDĘ byłem Scottem, a gdy zbierałem piłkę to NAPRAWDĘ byłem Grantem w wyimaginowanych, ale PRAWDZIWYCH okularach. Nie ważne co będzie dalej, co najmniej do kolejnego meczu mogłem się cieszyć, bo MAGIC WYGRALI!!!

Zapomnijmy czasem o tych wszystkich rzeczach, które ograniczają nam radość z kibicowania Orlando Magic. Zapomnijmy, że Ibaka ma ostatni rok kontraktu i nie wiadomo co z nim będzie dalej, zapomnijmy że Biyombo i Payton nie potrafią rzucać, zapomnijmy o rosnącym salary cap, o tym że nie mamy GTG, o tym że Meeks przeszedł kolejną operację stopy, a w draftową noc oddaliśmy za wiele by pozyskać świetnego PFa. Zapomnijmy w końcu, że offseasonowe ruchy Hennigana postrzegane są jako głupie i niezrozumiałe. Po prostu się cieszmy zwycięstwami i wszystkimi fajnymi chwilami jakie nas z powodu Magic spotkają. I to nie tylko w tym sezonie, ale w każdym. Spróbujmy znaleźć te 5 minut, jak dzieci pójdą spać, jak wykonamy wszystkie obowiązki, odrobimy lekcje, posprzątamy... Bo to czego dorosłym ludziom brakuje w ich dorosłym życiu to właśnie ta dziecięca, bezgraniczna i bezinteresowna radość z małych rzeczy, która za młodu powodowała takie emocje, że pamiętamy o nich do dziś.

"Zbuduj sobie domek w górach, własny domek w górach, taki co po wyjściu na balkon da Ci to poczucie, że stoisz w chmurach..." - śpiewa na ostatniej płycie raper Zeus, parafrazując tytułowym "domkiem" takie miejsce wewnątrz siebie, w którym możemy odnaleźć na chwilę spokój i wewnętrzną radość. Pójdźmy więc krok dalej, zbudujmy "Magiczny domek w Magicznych górach"! Tego właśnie sobie i Wam życzę!

A piosenkę serdecznie polecam :)